“Και ύστερα ήλθε ο Μπερλουσκόνι…”
Όταν κάποτε οδηγήθηκαν στον ανακριτή δύο χαμηλόβαθμοι διοικητικοί υπάλληλοι ενός νοσοκομείου στο Μιλάνο, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτή ήταν η αρχή του νήματος που οδήγησε στην κατάρρευση του μεταπολεμικού κομματικού συστήματος της Ιταλίας. Τώρα, πολύ φοβούμαι, η Ελλάδα αντιμετωπίζει ανάλογο κίνδυνο, χωρίς να ξεκινάει από τόσο χαμηλά.
Οχι επειδή το ΠαΣοΚ πήρε (αν πήρε…) από μια ιδιωτική εταιρεία ποσό ύψους 420.000 ευρώ πριν από δέκα (!) χρόνια. Ούτε επειδή κάποιοι πολιτικοί επωφελήθηκαν (αν επωφελήθηκαν…) της γαλαντομίας της εταιρείας για να εξοπλίσουν βερεσέ τα γραφεία τους. Μόνο υποκριτές θα μπορούσαν να φρίξουν μαθαίνοντας ότι τα κόμματα ζουν από εισφορές και οι πολιτικοί από φίλους.
Αυτό που καθιστά την υπόθεση Siemens διαφορετική, άρα και υποψήφια να ανατρέψει το κομματικό σκηνικό, συνοψίζεται σε τρία σημεία:
Πρώτον, ουδείς γνωρίζει ακριβώς το βάθος, την έκταση και τα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης. Την ερευνά η Δικαιοσύνη, σωστά! Αλλά ποιος στη σημερινή Ελλάδα εφησυχάζει με αυτή τη διαβεβαίωση; Συνεπώς ποιος μπορεί να προεξοφλήσει τις πολιτικές συνέπειες που θα προκύψουν;
Δεύτερον, η διακίνηση της φημολογίας αλλά και πραγματικών στοιχείων δημιουργούν τη βάσιμη υπόνοια ότι υπάρχει ένα «κέντρο» που ενορχηστρώνει τις αποκαλύψεις. Ποιο είναι αυτό; Ποιοι το αποτελούν; Και τι επιδιώκει;
Τρίτο και σημαντικότερο, το κομματικό σύστημα πλέει ήδη στη θάλασσα της απαξίας και της ανυποληψίας. Το σκάνδαλο της Siemens μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό όχι μόνο για ό,τι περιλαμβάνει αλλά επειδή έρχεται να επιβεβαιώσει όσα πιστεύει ήδη ο μέσος έλληνας πολίτης για τα κόμματα και τους πολιτικούς.
Το βέβαιο είναι ότι η υπόθεση εξελίσσεται σχεδόν ανεξέλεγκτα, δεν φαίνεται να πυροδοτείται από τις γνωστές κομματικές (ή εσωκομματικές) αντιπαλότητες και μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα σκάνδαλο «πολύχρωμο και διαχρονικό». Πασπαλισμένη με μπόλικη φήμη, εικοτολογία και κουτσομπολιό μετατρέπεται σε πραγματική ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του συστήματος.
Ποιο είναι το αξιοπερίεργο; Οτι αυτό που αντιλαμβανόμαστε όλοι, αδυνατούν να το αντιληφθούν οι πρωταγωνιστές. Οι οποίοι, τη στιγμή που το καράβι βουλιάζει, παρατείνουν τους βαρετούς καβγάδες και τις κουραστικές αντιθέσεις τους. Ο «γαλάζιος» και ο «πράσινος» Σούπερμαν της κάθαρσης νομίζουν πως αν βουλιάξει το καράβι, θα σωθεί το πιλοτήριο. Αμ δε! Τέτοια προοπτική δεν υπάρχει.
Ο μόνος δρόμος σωτηρίας που ανοίγεται μπροστά τους είναι ένας δρόμος συνεννόησης. Συνεννόηση στην κατεύθυνση της διαφάνειας, ασφαλώς, αλλά και συνεννόηση για τον έλεγχο των συνεπειών της ιστορίας και για την εξουδετέρωση όσων τη μεταχειρίζονται.
Θυμάμαι ακόμη στην Ιταλία τους Χριστιανοδημοκράτες και τα άλλα κόμματα να διαπληκτίζονται αυτιστικά για τα χαρτοφυλάκια μιας νιοστής κυβέρνησης ενώ το σύστημα κατέρρεε και σε λίγους μήνες δεν υπήρχαν πια ούτε Χριστιανοδημοκράτες, ούτε Σοσιαλιστές, ούτε κανένας από όλους τους άλλους. Και ύστερα ήλθε ο Μπερλουσκόνι.
O Iωάννης-Βαπτιστής Πρετεντέρης στηρίζει το Νονό του: το Σύστημα.
Εκείνος ξέρει, εσείς όχι.
Σωσίβιο κάτω από το κάθισμά σας.
Ίσως πρόκειται για το χειρότερο “πολιτικό” άρθρο της Μεταπολίτευσης.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ….ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΕ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ ! ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΣ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ Μ’ΑΥΤΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΑΣΗ ! ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΣΧΟΛΙΟ-ΓΙΑ ΜΕΝΑ-ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΣΤΟΧΟ ΚΑΙ ΑΚΑΙΡΟ ! ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ !