Κανείς δεν είχε διάθεση να τις ακούσει εκείνο το κουρασμένο απόγευμα - κι ας είχαν δίκιο. Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, πόσω μάλλον ταξιθεσία σε κυλιόμενες κλίμακες. Ωραία και στρογγυλά τα λένε οι επί των οδηγιών, αλλά εμάς το μπούγιο το τραβάει ο οργανισμός μας. Έναν συνωστισμό τον θέλουμε, είτε στο λιμάνι της Σμύρνης, είτε στο Μετρό. Σαν δούμε κενό, θα το γεμίσουμε. Ιστορικά και πειραματικά αποδεδειγμένο.
Τον είδα να γυρνά προς το μέρος της, προσπαθώντας να στηρίξει τα χρόνια του στο καλό χέρι. Δίχως απόκριση αυτή· μιλιά κι οι γύρω, βλέφαρο δεν κούνησαν.
Δεν ήξεραν;
Δεν καταλάβαιναν;
Φαινόταν ταλαιπωρημένος, έξω από τα νερά του. Αξύριστος και τσαλακωμένος, με την υπόμνηση μιας καλύτερης εποχής στην ούγια.
(Δεν ήθελαν;)
Ένα καλώδιο μακριά. Σταμάτα, Μαρία.
-Μπορώ να σας βοηθήσω;
-Σι… Σίντ’σμα;
-Με συγχωρείτε, δεν καταλαβαίνω…
-Σίντ’σμα! Σίντ’σμα;
-Λυπάμαι, αλλά… επαναλαμβάνετε, παρακαλώ;
-Σίντεσμα!
Έδειξε προς τη μεριά της πλατφόρμας.
-Συ… Σύνταγμα;
Χαμογέλασε κι έγνεψε καταφατικά.
-Έπ’θα ‘γκεφαλ’κό κ’ δ’ν μπ’ρώ να τ’ πώ…
Λίγο αργότερα, η τάξη στα πέριξ της πλατείας είχε βρεθεί στο επίκεντρο μιας μυστήριας διαμάχης: κάποιοι προσπαθούσαν να τη διαταράξουν, κάποιοι άλλοι να την αποκαταστήσουν - ομολογουμένως, με ίσα μερίδια στην αποτυχία. Παντού μονάδες και συνθήματα για κάτι που πρόφεραν - πάλι - “Σύνταγμα”.
Στο ραδιόφωνο κατηγορούσαν τους ανεγκέφαλους. Ποιους, άραγε; Και μήπως το κορίτσι της σκάλας, με τα φοβισμένα μάτια, το ακριβό βλέμμα και το φτηνό άρωμα, γνώριζε περισσότερα για τη λέξη που σημάδεψε την ημέρα μας;
[...] Στη σκάλα, στα πολυβολεία [...]